Estructuras documentás
A excavación arqueológica ha permitiu documental un conjuntu diversu de estructuras que configuran u yacimentu de Salvaleón. Estas evidencias nun solu reflejan a organización du espaciu nu pasau, sinon tamén us distintus procesus de construcción, usu, abandonu i transformación que han afectau a u enclavi a u largu du tempu.
Desde u puntu de vista constructivu, un dus rasgUs máis característicus du yacimentu é u usu predominantI da mampostería de pizarra. Esti material, disponibli nu entornu inmediatu, se emplea en toas as estructuras documentás, generalmenti dispostu en secu i con morteiru de terra, u que fai que u grau de conservación sea variabli. En mutus casus, us murus presentan pérdidas importantis de material i se encontran parcialmenti cubertus por derrumbis, u que dificulta sua lectura en superficii i fai necesaria a excavación pa podel comprendel sei trazau original.
Juntu a pizarra, se ha identificau tamén a presencia puntual de elementus en granitu, un material que nun se encontra nas inmediacións du yacimentu. Sua aparición, generalmenti en forma de fragmentus integraus nus derrumbis o comu parti de mampostus en algunhas estructuras, sugieri procesus de reutilización de materiais procedentis de otrus contextus.
As estructuras documentás presentan unha gran diversidai formal. En algunhus casus se trata de murus aparentimenti aislaus, con orientacións definias i asociaus a posiblis espacius internus, mentras que en otrus se han identificau construccións máis complejas, con varias estancias articulás entre sí. Un ejemplu destacau son as estructuras formás por espacius alargaus separaus por murus interioris paralelus, u que indica unha organización interna máis elaborá du hábitat. Estas estructuras son de mayoris dimensións i se han documentau na Coroa i na zona sur da misma, nu pasu entre u segundu recintu i a Coroa.
Un dus aspectus máis relevantis observaus duranti a intervención é u estau de conservación desigual de estas estructuras. Mutas de elas aparecin afectás por procesus de derrumbi, con acumulacións de mampostus que cubrin parcialmenti us murus originais. En algunhus casus, estis derrumbis han siu reutilizaus o reorganizaus en momentus posterioris, dandu lugal a novas configuracións du espaciu que convivin con as estructuras máis antiguas.
A excavación ha permitiu documental con detalli as técnicas constructivas i sua relación con as distintas fasis de ocupación. Se han identificau zanjas de cimentación o cimentus que mostran cómu se levantaban us murus, así comu a forma de unión de us mampostus con morteiru de terra, que en superficii soli estal erosionau i apenas é visibli.
Ademais das estructuras estrictamenti arquitectónicas, se han identificau otrus elementus vinculaus a organización du espaciu, comu us cuatru accesus, zonas de tránsitu o posiblis sistemas de comunicación interna i externa. En algunhus casus, estis elementus aparecin mui arrasaus i solu se conservan de forma parcial, pero sua documentación resulta fundamental pa reconstruil u funcionamentu du conjuntu.
En paralelu, a presencia de estructuras de cronología máis recenti, construías a partil du reaproveitamentu de materiais procedentis dus derrumbis, evidencia que u yacimentu ha siguiu sendu utilizau o transformau en épocas posterioris. Esti tipu de intervencións relacionás con a ganadería i u cultivu da terra, forman parti da historia du lugal i contribuyin a explical sei estau actual.
U estudiu de tós estis restus mostra que u yacimentu era un espaciu compleju, con varias fasis de construcción i diferentis usus a u largu du tempu. As estructuras nun debin velsi de maneira aislá, sinon comu partis de un conjuntu, ondi cada elementu ajuda a comprendel a historia i a evolución du lugal.